ตอนที่ 309 จะสู้ก็เข้ามาสู้กันสักยก

หลี่ซื่อหมินคิดจะให้เหวยฮ่าวไปเกลี้ยกล่อมหลี่ไท่ ทว่าเหวยฮ่าวไม่มีทางไป เขาไม่ได้รู้สึกชอบพออะไรหลี่ไท่คนนี้ แน่นอนว่าไม่ได้มีความแค้นเคืองอันใด เพียงแต่เจ้าเด็กนี่ชอบคิดว่าตนเองฉลาดปราดเปรื่อง เหวยฮ่าวจึงไม่อยากไปสุงสิงด้วย ไร้สาระสิ้นดี

"เจ้าเป็นพี่เขย เจ้าไปเกลี้ยกล่อมสักหน่อย เขาต้องฟังเจ้าแน่!" หลี่ซื่อหมินจ้องมองเหวยฮ่าวพลางตรัส

"พอเถอะพ่ะย่ะค่ะ ตอนนี้ใครพูดอะไรเขาก็ไม่ฟังทั้งนั้น รอไปอีกสองสามปีค่อยว่ากันเถอะ ข้ารู้ดีว่าคนวัยนี้คิดอ่านกันอย่างไร!" เหวยฮ่าวโบกมือปฏิเสธทันควัน ตนเองไม่มีทางไปเด็ดขาด

"เจ้านี่นะ เอาเถอะ ไว้วันไหนเราค่อยคุยเอง" หลี่ซื่อหมินตรัสกับเหวยฮ่าวอย่างจนใจ

ยามนี้คิดจะให้เหวยฮ่าวทำงานทำการสักอย่าง ยากยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด เจ้าเด็กนี่ระแวดระวังเขานักหนา มิใช่เพราะเรื่องอื่นใดหรอก หากแต่เพราะขี้เกียจ เจ้าเด็กนี่ขี้เกียจตัวเป็นขน ไม่อยากทำงานเลยสักนิด