ตอนที่ 316 ติดคุกเพื่อราชสำนักสักหน

บรรดาสตรีได้ยินคำของพ่อบ้านก็พากันอึ้งงัน วันละสี่มื้อเชียวหรือ? "อยากกินอะไรก็กิน มื้อละแปดอย่าง เนื้อสี่ ผักสี่ กินได้ตามใจชอบ ไม่อิ่มก็เติมได้ อีกเรื่อง เรื่องตากผ้าข้าต้องบอกไว้ก่อน ตากได้เฉพาะบนดาดฟ้าเท่านั้น ห้ามตากด้านนอก แล้วก็ ทุกเดือนจะมีวันหยุดหนึ่งวัน ตอนหยุดพวกเจ้าอยากทำอะไรก็ทำได้ทั้งนั้น

แล้วก็ พอเสร็จงานแล้ว พวกเจ้าจะพักผ่อนหรือจะช่วยหยิบจับอะไรบ้างก็ได้ นายน้อยบอกไว้ ไม่ได้บังคับพวกเจ้า หน้าที่หลักของพวกเจ้าคือคอยนำทางให้แขกเหล่านั้น พรุ่งนี้ข้าจะพาพวกเจ้าไปทำความคุ้นเคยกับเหลาสุราทั้งหลัง ต่อไปพอมีแขกมา พวกเจ้ามีหน้าที่แค่นำทางก็พอ เรื่องยกสำรับ หากเป็นแขกสูงศักดิ์พวกเจ้าค่อยไปยก แขกทั่วไปไม่ต้องให้พวกเจ้ายก!" พ่อบ้านเอ่ยกับพวกนางต่อไป

เหล่าสตรีได้ยินเช่นนั้นต่างก็ดีใจยิ่ง ทำงานที่นี่สบายกว่าสำนักสังคีตมากนัก ที่สำคัญคือ ยามนี้พวกนางพ้นจากทะเบียนสังคีตแล้ว

ไม่นานนัก พวกนางก็พากันตักกับข้าวมากิน อาหารการกินล้วนดียิ่งนัก ก่อนหน้านี้พวกนางแทบไม่เคยได้กินอาหารเช่นนี้ สตรีทุกคนต่างกินจนอิ่มแปล้ ด้วยว่าเพิ่งเคยได้กินอาหารแบบนี้เป็นครั้งแรก อีกทั้งยังได้กินทั้งแป้งขาวและข้าวสวยขัดขาว

พอกินเสร็จ พวกนางก็กลับไปที่ห้อง คนทั้งหมดต่างนั่งรวมกันอยู่ในห้องเดียว ยามนี้พวกนางไม่รู้จะไปที่ใด ทำได้เพียงอยู่ที่นี่ ทว่า พวกนางกลับพึงพอใจกระจกเงาในห้องและกระจกเงาบานใหญ่ตรงระเบียงทางเดินยิ่งนัก