ตอนที่ 332 ไม่ชายตาแลลูกสาวเจ้า

เหวยฮ่าวเสนอให้หลี่ซื่อหมินยกทัพไปตีแคว้นวา หลี่ซื่อหมินและเหล่าขุนนางต่างมองเหวยฮ่าวด้วยความตกตะลึง ไม่เข้าใจว่าเหตุใดจู่ ๆ เขาจึงเสนอให้ไปตีแคว้นวา

"เซิ่นยง เจ้าพูดจาเลอะเทอะอะไรกัน จะเปิดศึกตามอำเภอใจได้อย่างไร" หลี่จิ้งเอ่ยเตือนเหวยฮ่าว

"ท่านพ่อตาไม่เข้าใจ ตอนนี้ต้าถังของเรากำลังเผชิญปัญหาเรื่องการหมุนเวียนของเงินตราอยู่ขอรับ!" เหวยฮ่าวมองหลี่จิ้งแล้วหันไปมองหลี่ซื่อหมิน "เสด็จพ่อ ทรงลองคิดดูเถิดพะยะค่ะ ยามนี้เงินหนึ่งหมื่นก้วนต้องใช้เหรียญทองแดงมากเพียงใด ขนใส่รถม้ายังต้องใช้ตั้งหลายคันรถ ยุ่งยากเกินไปแล้ว

หากมีเงินขาว เราก็กำหนดได้เลยว่าเงินขาวหนึ่งตำลึงแลกได้หนึ่งก้วน เช่นนี้เงินหนึ่งหมื่นก้วนก็หนักแค่ไม่กี่ร้อยจิน ช่วยลดภาระไปได้มหาศาล อีกทั้งยังพกพาสะดวก นึกดูสิพะยะค่ะ หากเราต้องเดินทางไกล การพกเหรียญทองแดงไปมากมายย่อมไม่สะดวก แต่ถ้าพกเงินขาวไป ย่อมสะดวกสบายกว่ากันมาก

ยิ่งไปกว่านั้น หากมีทองคำด้วยก็ยิ่งดียิ่งขึ้น เช่น กำหนดให้ทองคำหนึ่งตำลึงแลกเงินขาวได้หนึ่งจิน เท่ากับสิบหกก้วน เช่นนี้มิยอดเยี่ยมหรอกหรือ ถึงตอนนั้นพกทองคำสองจิน ก็มีมูลค่าตั้งห้าหกร้อยก้วนแล้ว ย่อมสะดวกต่อการค้าขายของราษฎรอย่างยิ่ง ทั้งยังช่วยลดการผลาญเหรียญทองแดงของต้าถังเราไปได้มากโขพะยะค่ะ!"