ตอนที่ 335 ยังมีใครอีก

เหวยฮ่าวโมโหมาก ทั้งยังบ่นหลี่ซื่อหมินในใจ เรื่องใหญ่โตปานนี้ หลี่ซื่อหมินกลับไร้ปฏิกิริยาตอบสนองใดๆ

"เอาละ เซิ่นยง ค่อยพูดค่อยจา เราเข้าใจว่าตอนนี้เจ้ากำลังโกรธ แต่เจ้าก็ต้องอธิบายกับเหล่าขุนนางให้กระจ่างแจ้ง ว่าเหตุใดช่างฝีมือจึงสำคัญถึงเพียงนี้ มิเช่นนั้นพวกเขาคงไม่เข้าใจ!" หลี่ซื่อหมินใช่ว่าจะไม่โกรธ บัดนี้พระองค์ทรงตระหนักถึงความสำคัญของช่างฝีมือแล้ว ทั้งยังรู้ดีว่าหากต้าถังต้องการรั้งตำแหน่งผู้นำไว้ ย่อมต้องให้ความสำคัญกับช่างฝีมือ ทว่าลำพังพระองค์เห็นความสำคัญเพียงผู้เดียวยังไม่พอ จำต้องให้เหล่าขุนนางเข้าใจด้วย มิเช่นนั้นหากพระองค์เป็นฝ่ายเสนอให้ยกย่องช่างฝีมือขึ้นมา ขุนนางพวกนี้ย่อมต้องคัดค้านแน่นอน

"เสด็จพ่อ พวกเขาไร้สมอง กระหม่อมจะไปพูดอะไรกับพวกเขาได้?" เหวยฮ่ายืนอยู่ตรงนั้น มองหลี่ซื่อหมินพลางเอ่ยอย่างจนใจ

"เหวยฮ่าว เจ้าอย่าได้คืบจะเอาศอกนะ ข้าทนเจ้ามานานแล้ว!" เว่ยเจิงลุกขึ้นยืนพลางตะโกนใส่เหวยฮ่าว สิ่งที่เหวยฮ่าวพูดไปก่อนหน้านี้ เขาก็รู้สึกเลา ๆ ว่าถูกต้อง ทว่าตอนนี้เหวยฮ่าวกลับด่าว่าพวกเขาไร้สมอง เรื่องนี้ทนไม่ไหวจริง ๆ

"ท่านถอยไปข้าง ๆ เลย ข้าไม่ได้เจาะจงท่าน ข้าหมายถึงทุกคนตรงนี้ต่างหาก!" เหวยฮ่ายืนอยู่ตรงนั้นแล้วเอ่ยขึ้น พอพูดประโยคนี้ออกมา บรรดาขุนนางต่างก็ลุกพรึบขึ้นมาทั้งหมด จ้องเขม็งใส่เหวยฮ่าวด้วยความเดือดดาล