ตอนที่ 378 หน้าตาข้าดูน่ารังแกหรือ

หลี่ซื่อหมินเอ่ยถึงเรื่องฎีกาปฏิรูปการสอบขุนนางกับเหวยฮ่าวด้วยความเบิกบานใจยิ่ง เหวยฮ่าวได้ยินแล้วก็พลอยยินดีไปด้วยเป็นล้นพ้น การได้ตบหน้าพวกขุนนางเหล่านั้น ย่อมทำให้เขารู้สึกกระหยิ่มใจไม่น้อย

"เสด็จพ่อ ลูกมิได้คุยโวโอ้อวดนะพ่ะย่ะค่ะ พวกขุนนางพวกนั้นจะไปรู้อะไร นอกจากท่องจำคัมภีร์หลักการคร่ำครึแล้วยังรู้อะไรอีก วันๆ เอาแต่แก่งแย่งชิงดี ไม่เคยคิดจะทำประโยชน์อันใดให้ราษฎร เอาแต่รังแกหม่อมฉัน เสด็จพ่อ หรือว่าหน้าตาของหม่อมฉันมันดูน่ารังแกหรือพ่ะย่ะค่ะ" เหวยฮ่าวพูดพลางยิ้มมองหลี่ซื่อหมิน

หลี่ซื่อหมินได้แต่มองเหวยฮ่าวอย่างจนใจ เจ้าเด็กนี่น่ารังแกงั้นรึ เจ้าตัวรังแกพวกขุนนางจนถึงขั้นรวมหัวกันหวังจะเล่นงานเขาอยู่รอมร่อ ใครจะไปคาดคิดเล่าว่า ฎีกาของเหวยฮ่าวฉบับนี้ พวกนั้นกลับไร้หนทางคัดค้านโดยสิ้นเชิง

หากคัดค้าน บรรดาบัณฑิตทั่วหล้ารู้เข้า มีหวังด่าทอสาปแช่งพวกเขาจนจมดินเป็นแน่ พวกเขาก็รักชื่อเสียง ต่างปรารถนาจะจารึกชื่อไว้ในประวัติศาสตร์ ทว่าฎีกาปฏิรูปของเหวยฮ่าวฉบับนี้ ย่อมได้รับการจารึกชื่อไว้ในหน้าประวัติศาสตร์อย่างแน่นอน เรื่องนี้ยิ่งทำให้พวกเขาผูกใจเจ็บจนแทบกระอักเลือด

"เสด็จพ่อ จริงไหมล่ะพ่ะย่ะค่ะ ข้าว่าแล้วเชียว หน้าตาข้ามันดูซื่อเกินไป" เหวยฮ่าวเห็นหลี่ซื่อหมินนิ่งเงียบ จึงรีบเอ่ยต่อทันที