ตอนที่ 412 ไม่ไหวเราก็กินยาเถอะ

หลี่เฉิงกานเริ่มมีความคิดเป็นของตนเองแล้ว เมื่ออายุมากขึ้น ทั้งยังได้สะสางราชกิจมากมาย หลายเรื่องในยามนี้เขาจึงมองออก ยิ่งมีอาจารย์ชื่อดังมากมายคอยชี้แนะ ความนัยบางอย่างของหลี่ซื่อหมิน เขาจึงพอรู้เท่าทัน

"เอาเช่นนี้แล้วกัน เซิ่นยง เค่อเอ๋อร์เพิ่งกลับถึงเมืองหลวง ยังไม่มีรายได้อันใด ลำพังเพียงเบี้ยหวัดท่านอ๋องกับเงินปันผลจากราชวงศ์ย่อมไม่พอใช้แน่ ไปร่วมวงกับพวกเจ้าก็ดูจะอัตคัดเกินไป เจ้าช่วยดูโรงงานสักแห่งแล้วแบ่งหุ้นให้เขาสักหน่อยเถอะ!" หลี่ซื่อหมินประทับนั่งอยู่ตรงนั้นแล้วเอ่ยขึ้น

พระองค์ทรงทราบเจตนาที่หลี่เฉิงกานมอบเงินให้หลี่เค่อดี นั่นก็เพื่อให้หลี่เค่อรับเงินของหลี่เฉิงกานไป ถึงเวลาจะได้ไม่อาจยืนอยู่ฝ่ายตรงข้ามกับพี่ชายผู้นี้ ดังนั้นยามนี้หลี่ซื่อหมินจึงต้องทำให้หลี่เค่อเป็นตัวของตัวเอง มีเพียงเขาที่พึ่งพาตนเองได้เท่านั้น จึงจะเป็นหินลับมีดได้ ฝ่ายจ่างซุนฮองเฮาพอได้ยินการจัดการของหลี่ซื่อหมินก็เข้าพระทัยเจตนาทันที พระสนมหยางเองก็เข้าใจ ทว่าพระสนมหยางทำได้เพียงแกล้งทำเป็นไขสือ