ตอนที่ 548 โดนตี

เมื่อหวังเต๋อประกาศพระราชโองการจบ หลี่เฉิงกานก็ยืนอึ้งไป ไม่รู้เลยว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น เหตุใดจู่ๆ เสด็จพ่อถึงได้ปลดตนออกจากตำแหน่งผู้ว่าการเมืองจิงเจ้า อีกทั้งยังให้หลี่ไท่มาควบตำแหน่งแทน ทั้งที่ก่อนหน้านี้มีรับสั่งชัดเจนว่าตำแหน่งผู้ว่าการเมืองจิงเจ้าต้องเป็นรัชทายาทดำรงตำแหน่งเท่านั้น แม้ตอนนี้หลี่ไท่จะเป็นเพียงการรักษาการควบตำแหน่ง แต่นี่ก็นับเป็นสัญญาณเตือน เป็นลางร้ายอย่างยิ่ง หลี่เฉิงกานในยามนี้จึงตระหนกตกใจอย่างที่สุด

ซูเหมยในเวลานี้ก็ยืนนิ่งพูดไม่ออก รู้ดีว่าเรื่องนี้แปดในสิบส่วนคงเกี่ยวข้องกับเรื่องเมื่อคืนเป็นแน่ แม้ตนจะไม่รู้รายละเอียดว่าเกิดเรื่องใดขึ้น แต่เมื่อวานหลี่ลี่จื้อก็โมโหจนเดินจากไปจริงๆ หลี่เฉิงกานเดินกลับมายังห้องโถงด้วยท่าทางหมดอาลัยตายอยาก ในห้องโถงยามนี้ ตู้เหอ เกาลวี่สิง และเหล่าขุนนางสังกัดวังตะวันออกต่างก็อยู่กันพร้อมหน้า ไม่มีใครกล้าเอ่ยปากแม้แต่คนเดียว

"พูดมาซิ มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่ ช่วงนี้ข้าไม่ได้ทำอะไรเลยสักนิด เหตุใดเสด็จพ่อถึงต้องทำเช่นนี้ ข้าทำผิดตรงไหนกัน" หลี่เฉิงกานมองดูเหล่าขุนนางใต้บังคับบัญชาแล้วเอ่ยถาม ทว่าขุนนางเหล่านั้นต่างก็มึนงงไปตามๆ กัน อยู่ดีๆ เหตุใดถึงหลุดจากตำแหน่งผู้ว่าการเมืองจิงเจ้ากะทันหัน ตำแหน่งนี้สำคัญยิ่งนัก