บทที่ 1013 จะให้เลิกเป่าปี่ซัวน่าเพราะเสียงมันบาดหูเห็นทีจะไม่ได้

หลี่ยวนหน้าดำทะมึน ลูบแขนปัดขนที่ลุกซู่ทิ้งไป พลางส่งตัวหลานสาวตัวน้อยผู้น่าสงสารให้อยู่ในอ้อมแขนของลูกสะใภ้อย่างฮองเฮาจั่งซุน

เขาสาวเท้าก้าวใหญ่ไปข้างหน้า ก็เห็นจงเป่าขันทีผู้ภักดียืนตัวแข็งทื่ออยู่หน้าห้องบรรทมของยวีเหวินไท่เฟย

เพิ่งเดินไปได้ไม่กี่ก้าว เสียงแหลมบาดแก้วหูก็ดังแผดขึ้นมาอีกระลอก จนหลี่ยวนต้องยกสองมือขึ้นอุดหู