บทที่ 102 เหมือนที่ท่านพี่คิดไว้ไม่มีผิด ก็คือเฉิง…

ท่ามกลางเสียงร้องที่เจือความตระหนก สองนักพรตและหนึ่งอ๋องต่างได้ยินเสียงคล้ายสายน้ำพวยพุ่งออกมาอย่างแรง

ส่วนเสียงร้อง “อ๊า” นั้น จากความหวาดกลัวในคราแรก แปรเปลี่ยนเป็นความประหลาดใจ แล้วกลายเป็นความดีใจอย่างล้นพ้นในพริบตา

“ข้า ข้าปัสสาวะออกแล้ว ฮ่าๆ ออกแล้ว…”