บทที่ 1075 วางใจเถอะ ข้ามิใช่คนโง่เขลาที่กลัวสำลักจนไม่ยอมกินข้าวหรอก

คลื่นเสียงมหาศาลซัดกระแทกเข้าใส่แนวเขาสองฝั่งที่เผยให้เห็นเนื้อหินในชั่วพริบตา

หินผาที่ถูกลมฝนกัดเซาะจนเว้าแหว่งต่างพากันร่วงกราวลงสู่เบื้องล่าง

เสียงกึกก้องเมื่อปะทะเข้ากับผนังเขาทั้งสองด้านก็สะท้อนย้อนกลับมา โถมซัดเข้าใส่พื้นที่ด้านหน้าอีกระลอก