บทที่ 108 บางทีอาจมีคนผู้หนึ่งที่เกลี้ยกล่อมไท่ซ่างหวงได้จริงๆ

เฉิงชู่ปี้มองตามฮองเฮาจั่งซุนที่เดินนวยนาดจากไป ก่อนจะค่อยๆ ปิดประตูบานเลื่อนลงด้วยสีหน้าเหวอรับประทาน

“เอาละ หลานชู่ปี้ คราวนี้เจ้าพูดได้แล้วใช่หรือไม่?”

หลี่ซื่อหมินกระแอมแห้งๆ สองที ดึงความสนใจของทุกคนกลับมาที่ตนเอง