บทที่ 1100 การจู่โจมกะทันหันแบบไม่สนอู่เต๋อของหลี่ยวนท่านพ่อแท้ๆ ของตน

สิ้นคำ จงเป่าก็เห็นไท่ซ่างหวงพุ่งตัวออกไปราวกับวานรปราดเปรียว

“…” ใบหน้าดุจหินผาของจงเป่าบิดเบี้ยวไปวูบหนึ่ง ก่อนจะรีบเร่งฝีเท้าตามไปทันควัน

หลี่ซื่อหมินไม่ได้ปิดม่านรถเพื่อหลบไอเย็นอยู่ภายในเหมือนหลี่ยวนผู้เป็นเสด็จพ่อ