บทที่ 1164 แม่นางคนนี้จะคิดอกุศลไม่ได้ ต้องสำรวมหน่อย

อู่เม่ยเหนียงมองสำรวจพี่สามเฉิงตรงหน้า พอได้ยินคำนั้น มุมปากก็ยกยิ้มขึ้นอย่างอารมณ์ดี

นางยกนิ้วชี้แตะริมฝีปากส่งสัญญาณให้เงียบ แล้วหันหลังเดินไปที่หน้าประตูห้อง แง้มเปิดออกชะเง้อมองซ้ายขวาอย่างระมัดระวัง

ก่อนจะดึงประตูปิดลง ลงกลอนจากด้านในแน่นหนา จากนั้นจึงสาวเท้าเร็วรี่กลับมาตรงหน้า แล้วค่อยๆ ประคองตะเกียงอโรมาอันงดงามนั้นออกมาจากหีบอย่างทะนุถนอม