บทที่ 1169 แม้แต่ผ้าสีฟ้าอ่อนผืนนั้น ก็เป็นฝีมือของอ๋องอู๋

พอได้ยินเสียงครางฮือในลำคอด้วยความเจ็บปวดที่สามีพยายามสะกดกลั้นไว้ ฮองเฮาจั่งซุนก็ตกใจรีบเข้าไปประคองทันที

"ท่านพี่ ท่านเป็นอะไรไป…"

"ไม่เป็นไร อึก…" หลี่ซื่อหมินรีบผ่อนลมหายใจ ยกมือยึดกิ่งต้นหลิวข้างกายไว้ อย่างน้อยก็ไม่ยืนท่ายักแย่ยักยันเหมือนลูกชายที่ถอดแบบความเก่งกล้าเด็ดขาดของตนมาเป๊ะๆ