บทที่ 1191 เหนื่อยยากลำบากมาทั้งปี ชั่วข้ามคืนกลับต้องจนกรอบเหมือนเดิมงั้นหรือ

เฉิงชู่ปี้เดินคอตกกลับมานั่งที่เดิม ก่อนจะถลึงตาโตอย่างดุร้ายแล้วโวยวาย

“พวกเจ้าสองคนหมายความว่ายังไงวะ เป็นพี่น้องกันหรือเปล่า? ดูสภาพพวกเจ้าเข้าสิ ไม่อยากให้ข้าพาไปรวยแล้วใช่ไหม?”

“พี่ชู่ปี้ น้องย่อมอยากอยู่แล้ว แต่ข้ากลั้นไม่อยู่จริงๆ… ไม่ไหวแล้ว น้องต้องออกไปสูดอากาศตรงประตูหน่อย”