บทที่ 1204 ลูกผู้ชายมิสำแดงปณิธานทะยานฟ้า ย่อมเสียทีที่เกิดมากายสูงแปดศอก

หลี่หมิงต๋าถอนหายใจยาวเลียนแบบผู้ใหญ่ ปากน้อยๆ ยื่นออกมาอย่างแง่งอน

"พี่สามเฉิงจะไปหลู่โจว คงกลับฉางอานไม่ได้อีกนานแน่ ข้าไม่ชอบใจเลย…"

อู่เม่ยเหนียงยืนมององค์หญิงจิ้นหยางผู้เยาว์วัยกว่าตนหลายปีเงียบๆ มุมปากยกยิ้มอย่างนึกเอ็นดู