บทที่ 1207 โชคดีที่สามีระงับเรื่องนี้ไว้ชั่วคราว ส่งให้เสด็จพ่อทรงตัดสิน

หลี่เฉิงเฉียนยื่นฎีกาในมือไปตรงหน้าอวี๋จื้อหนิง ก่อนจะแหงนหน้ามองเพดานตำหนักลี่เจิ้งแล้วกลอกตาอย่างจนปัญญา

สีหน้าของอวี๋จื้อหนิงเปลี่ยนเป็นพิลึกกึกกือทันควัน เขาเหลือบมององค์ชายรัชทายาทพลางสูดปากซี้ดเหมือนคนปวดฟันอยู่พักใหญ่

"ทูลองค์ชาย กระหม่อมเห็นว่าเรื่องนี้ เกรงว่าคงต้องทูลขอให้ฝ่าบาททรงวินิจฉัยแล้วพ่ะย่ะค่ะ"