บทที่ 1212 ฟางคนรองผู้คุกเข่ากราบไหว้ป้ายวิญญาณบรรพบุรุษอย่างเลื่อมใสมาโดยตลอด

เฉิงชู่ปี้อ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง อึ้งไปครู่ใหญ่ ไม่คาดคิดเลยจริงๆ

"ฝ่าบาทจะไว้ใจข้าเกินไปหน่อยแล้วมั้งขอรับ…"

เฉิงเหย่าจินลูบเคราดกพลางยิ้มตาหยีแล้วเอ่ยขึ้น "ฝ่าบาททรงไว้ใจเจ้า นั่นก็เพราะหวังว่าเจ้าจะสร้างผลงานอะไรขึ้นมาได้บ้าง"