บทที่ 1223 ให้หมากินบ้าบอแม่มันสิ นั่นมันยา เป็นยานะเข้าใจไหม

มั่วตานยืนมองคุณชายสามเฉิงร่างสูงสง่าผ่าเผยที่ยืนยิ้มแย้มอยู่บนเนินเขาตาค้าง

เขาอดไม่ได้ที่จะเอ่ยขึ้น “เฉิงจางสื่อ เขาเป็นเพียงทหารองครักษ์ผู้หนึ่ง เมื่อเทียบกับชีวิตของท่านแล้ว…”

“ชีวิตพวกเขาก็เป็นชีวิตเหมือนกัน ข้าหลวงมั่ว ข้าไม่ได้เป็นแค่ขุนนางของราชสำนัก แต่ข้ายังเป็นหมอคนหนึ่งด้วย”