บทที่ 1238 พวกเราต่างก็อยากกำราบความหยิ่งผยองของพวกขุนนางฮั่นลงบ้าง

เหมิงจาก้าวขึ้นหน้า ตบแขนอันกำยำของลู่เหนิงเบาๆ ด้วยตนเอง เอ่ยพลางยิ้มแย้มเต็มใบหน้า

“ลู่เหนิง พวกเราไม่ได้เจอกันตั้งสองสามปีแล้วสินะ เจ้ายังไม่เปลี่ยนไปเลยสักนิด มีแต่ข้าเนี่ยแหละที่แก่ลงเรื่อยๆ”

“เอ๊ะ แขนเจ้าไปโดนอะไรมาน่ะ?”