บทที่ 1241 ไฉนรู้สึกว่าเจ้าเด็กพูดจาเหลวไหลคนนี้น่ารังเกียจยิ่งกว่าท่านพ่อของมันเสียอีก

เฉิงชู่ปี้จนปัญญาจะค่อนขอดจริงๆ สมองของน้องรักผู้นี้มันโตมาแบบไหนกันแน่?

บาดแผลพิสดารพันลึกขนาดนี้ยังอุตส่าห์จินตนาการออกมาได้ แต่พอเฉิงชู่ปี้ชำเลืองมองนักรบชาวเหลียวแห่งซ่งโจวที่ทุกครั้งเมื่อก้าวขึ้นหนึ่งขั้น เป็นต้องโยกย้ายส่ายสะโพกอย่างยียวนอยู่พักใหญ่

เมื่อนึกถึงสถานะบุคลากรทางการแพทย์ของตนเอง เฉิงชู่ปี้จึงเอ่ยอย่างสุขุม