บทที่ 1245 อดนึกถึงเรื่องที่เฉิงจางสื่อเคยโม้ไว้ในวันนั้นไม่ได้

ยามนี้ฟางจวิ้นหน้าแดงก่ำ หอบหายใจฮืดฮาดพลางสาวเท้าก้าวไปข้างหน้า เดินไปได้ครบห้าก้าวเต็มๆ ถึงค่อยๆ วางหินล็อกที่โอบกอดตามขวางนั้นลง

หินล็อกอันหนักอึ้งกระแทกลงบนพื้นดินอัดแน่นจนเกิดรอยบุ๋ม ทั้งยังส่งฝุ่นผงฟุ้งกระจายขึ้นมาเป็นวง

ทันใดนั้น ชาวเหลียวทุกคนพลันเงียบกริบ ได้แต่อ้าปากค้างมองฟางจวิ้นที่กำลังยืนหอบตัวโยน