บทที่ 1278 พวกข้าต่อให้กอบโกยเงินไม่ได้ อย่างน้อยก็ยังอยากได้ผลงานบ้าง

หลี่เค่อที่เล่นแพ้จนหมดอารมณ์ ลุกขึ้นเดินไปที่ประตูห้อง ทอดสายตามองสายฝนโปรยปรายบางเบาอยู่ด้านนอก

ทั้งตัวรู้สึกราวกับกำลังจะขึ้นราและเปื่อยยุ่ย ละอองน้ำละเอียดดุจแพรไหมที่แฝงมากับสายหมอกพัดปะทะใบหน้าตามแรงลมกรรโชก

บนกำแพงลานบ้านที่เพิ่งทาสีปูนขาวใหม่เอี่ยมเมื่อปีกลาย บัดนี้มีมอสส์เขียวชอุ่มเกาะลามไปทั่ว