บทที่ 1282 ที่สำคัญคือ ข้ากับพี่สามเฉิงต่างรู้ว่ามันเรียกว่าแพนด้า

หลี่ซื่อหมินเองก็ขยับเข้ามาดูใกล้ๆ ด้วยความสงสัย พลางพินิจมองตุ๊กตาสัตว์ตัวใหญ่เบิ้มที่ดูท่าทางซื่อบื้อตัวนี้

"เอ๊ะ นี่มันไม่ใช่สัตว์กินเหล็กหรอกหรือ"

หลี่หมิงต๋าผงกศีรษะหงึกๆ รัวเร็ว แย้มยิ้มหวานหยดย้อยให้ท่านพ่อของตน จากนั้นก็โยกตุ๊กตาแพนด้าตัวโตที่สองแขนแทบจะโอบไม่มิดไปมาอย่างได้ใจ