บทที่ 1289 ใต้ต้นไม้ใหญ่ย่อมร่มเย็น คนโบราณมิได้หลอกลวงข้าจริงๆ

ต้าตูตูกู้ต๋ามองดูหลี่ต้าเป่าที่ยิ้มแป้นพลางเลื่อนกล่องไม้มาตรงหน้าตน อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา

"ข้าว่านะน้องต้าเป่า เจ้าทำเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร หากมีเรื่องลำบากใจอันใดก็เปิดปากบอกมาตรงๆ เถิด พวกเราสองคนรู้จักกันมาปานนี้ ไยต้องมาทำเป็นเกรงใจด้วยเล่า"

หลี่ต้าเป่ายิ้มแหะๆ พลางตบกล่องไม้ที่มีน้ำหนักไม่เบาพลางกล่าว