บทที่ 1315 ลูกเมียของเจ้าข้าจะดูแลให้เอง เจ้ามิต้องกังวล

ทุกคนต่างยืนอ้าปากค้าง จ้องมองลู่เก๋อที่นิ้วยังคงชี้ค้างไปข้างหน้า แววตาสีหน้าตื่นตระหนกหวาดผวาถึงขีดสุด ทว่าไร้ซึ่งลมหายใจไปเสียแล้ว

จากนั้นสายตาทุกคู่ก็เบนไปมองคนที่ถูกชี้นิ้วใส่โดยไม่รู้ตัว ก็เห็นเฉิงจางสื่อผู้นั้นกำลังถือกาน้ำเหล็กยืนยิ้มแป้นอยู่

ทุกคนรู้สึกขนหัวลุกซู่ ต่างพากันคิดว่ารอยยิ้มของเฉิงจางสื่อช่างน่ากลัวราวกับภูตผีปีศาจจากขุมนรก