บทที่ 1332 จนกรอบสิ้นดี บนตัวนอกจากมีดเล่มเดียว ก็ไม่มีห่าเหวอะไรเลย

เมื่อมองดูเสื้อนวมตัวน้อยที่นับวันยิ่งเติบใหญ่ทว่ายังคงรู้ความแสนดีเช่นนี้ หลี่ซื่อหมินก็อดขอบตาร้อนผ่าวไม่ได้

หัวอกคนเป็นพ่อที่ตื้นตันจนล้นปรี่จึงย่อตัวลง นั่งยองๆ มองดูบุตรสาวตรงหน้าที่เริ่มสะพรั่งงดงามสมวัย พลางเผยรอยยิ้มเปี่ยมล้นด้วยความรักใคร่เอ็นดู

"ในเมื่อเป็นน้ำใจของเสี่ยวซื่อจื่อ เช่นนั้นพ่อก็รับไว้…"