บทที่ 134 ปกติข้าไม่เสียมารยาทหรอกนะ ยกเว้นแต่จะอดไม่ไหวจริงๆ

เฉิงชู่ปี้เชิดหน้าก้าวไปข้างหน้า เพียงครู่เดียวก็มาถึงหน้าประตูใหญ่โตโอ่อ่าของจวนหลูกั๋วกง

บ่าวไพร่ตระกูลเฉิงหลายคนที่เฝ้าอยู่หน้าประตูรีบก้าวเข้ามาคารวะเฉิงชู่ปี้

เฉิงชู่ปี้พยักหน้ารับ จากนั้นชี้ไปทางอู่เม่ยที่แต่งกายด้วยชุดบุรุษแล้วเอ่ยขึ้น