บทที่ 1370 ไม่เป็นไรหรอก พวกท่านสองพ่อลูกไปพบคุณชายบ้านข้าด้วยกันเถอะ

เมื่อเห็นภาพเบื้องหน้า หลี่เค่อก็อดคันไม้คันมืออยากร่ายบทกวีขึ้นมาไม่ได้ ทว่าความรู้เชิงกาพย์กลอนของตนส่วนใหญ่ดันเฉียดไปทางเรื่องไม่เป็นโล้เป็นพายเสียมากกว่า

สุดท้ายเขาจึงได้แต่ส่ายหน้าทอดถอนใจด้วยสีหน้าสะท้อนอารมณ์ "ช่างเป็นยอดกุลสตรีผู้งดงามยิ่งนัก…"

เฉิงชู่ปี้กำลังจับจ้องขบวนคนแปลกหน้านั้นอย่างพินิจพิเคราะห์ รู้สึกอยู่ตลอดว่าขบวนนี้ไม่ธรรมดา