บทที่ 138 ขอบพระคุณอาจารย์จั่งซุน ท่านช่างเป็นคนดีจริงๆ

จั่งซุนเจียชิ่งมองเฉิงชู่ปี้ด้วยความหงุดหงิด เดิมทีเขายังคิดว่าเฉิงชู่ปี้หน้าตาหมดจดเกลี้ยงเกลา คงพอเป็นคนฉลาดเฉลียวอยู่บ้าง

ไฉนถึงฟังชั้นเชิงการหยั่งเชิงด้วยคำพูดของตนไม่ออกเล่า ที่ข้าหมายถึงก็คือเจ้าเด็กนี่อย่าได้สะเออะกิน เข้าใจหรือยังไม่เข้าใจกันแน่?!

เมื่อเห็นจั่งซุนเจียชิ่งยืนอึ้งค้างอยู่นานสองนานไม่ยอมเอ่ยปาก เฉิงชู่ปี้ก็ส่งยิ้มซื่อๆ จริงใจให้หลี่เฉิงเฉียน