บทที่ 140 หลีกเลี่ยงการพลิกตัวองค์ชายรัชทายาทไปมา

ในที่สุดเฉิงชู่ปี้ก็ยอมวางชามลงหลังจากที่กระเพาะเพิ่งผ่านเส้นตายความหิวมาได้เฉียดฉิว ทว่าสีหน้าของหลี่เฉิงเฉียนในยามนี้กลับแข็งค้างไปเสียแล้ว

เมื่อมองดูถ้วยชามและจานเปล่าที่กองพะเนินบนโต๊ะตรงหน้า มันทำให้หลี่เฉิงเฉียนตระหนักได้ว่า ตัวเองยังรู้จักคุณชายสามเฉิงผู้นี้ไม่ดีพอเอาเสียเลย

รอจนเหล่าขันทีเก็บกวาดเศษซากความพินาศบนโต๊ะเสร็จสิ้น หลี่เฉิงเฉียนก็โบกมือส่งสัญญาณให้ทุกคนถอยออกไปนอกตำหนัก จากนั้นจึงเอ่ยถามอย่างอดรนทนไม่ไหว