บทที่ 1403 ผู้น้อยชื่อหนีหม่าจริงๆ มิได้มีคำโป้ปดแม้แต่ครึ่งประโยค

พอเฉิงชู่ปี้ได้ฟังสายสืบเหยาโจวแปลความหมายออกมาอย่างกล้าๆ กลัวๆ และอ้อมค้อม ในพริบตานั้นทั้งร่างก็รู้สึกไม่สบอารมณ์ขึ้นมาทันที

เชี่ยเอ๊ย! ข้ากลับโดนพวกคนเถื่อนทูฟานดูหมิ่นเอาได้ มันจะเกินไปแล้ว!

เฉิงชู่ปี้ปั้นหน้าบึ้งตึง มองดูพ่อค้าทูฟานผู้นั้นเดินลอดเข้าซุ้มประตูเมืองไป จากนั้นก็หันหลังกลับมาแล้วส่งสัญญาณมือ