บทที่ 142 เสาหลักค้ำแผ่นดินต้องให้ยอดบุรุษอกสามศอกแบกรับ ขุนนางบุ๋นเป็นแค่อิฐเป็นกระเบื้องก็พอแล้ว

จานซื่อตำหนักบูรพา ‘อวี๋จื้อหนิง’ เดินก้าวยาวด้วยท่าทางตื่นเต้นระคนคาดหวัง

เมื่อก้าวเข้าสู่เขตตำหนักบูรพา เขาก็อดไม่ได้ที่จะกระซิบกับจั่งซุนเจียชิ่งที่เดินอยู่ข้างกาย “หวังว่าครั้งนี้ องค์ชายรัชทายาทจะไม่ทำให้พวกเราผิดหวัง ปีที่แล้วฝ่าบาททรงมีพระราชประสงค์จะเสด็จไปนครลั่วหยาง จึงรับสั่งให้องค์ชายว่าราชการแทน”

“แต่ใครจะคิดว่าองค์ชายจะทรงพระประชวรหนัก จนฝ่าบาทต้องล้มเลิกกำหนดการเสด็จ…”