บทที่ 1484 แต่ปัญหาอยู่ที่ว่า คุณชายสามเฉิงเจิดจรัสเกินไปจริงๆ

อู่เม่ยเหนียงมองคุณชายสามเฉิงที่ยืนตระหง่านอยู่กลางห้องตาไม่กะพริบ เขายังคงร่างสูงใหญ่ผึ่งผาย คิ้วกระบี่ตาประกายดาวไม่เปลี่ยน

มุมปากยกยิ้ม เผยให้เห็นฟันขาวเรียงตัวเป็นระเบียบ รอยยิ้มนั้นยังคงอบอุ่นราวกับส่องทะลุผ่านม่านเมฆหนาทึบมาชโลมใจให้อบอุ่นได้เสมอ

อู่เม่ยเหนียงยกมือขึ้นเลิกชายกระโปรงเบาๆ ก้าวไปข้างหน้าไม่กี่ก้าว ก่อนจะแย้มยิ้มสดใสจนทั่วทั้งห้องพลันอบอวลด้วยบรรยากาศแห่งฤดูใบไม้ผลิ