บทที่ 1498 เหอะๆ หากฝ่าบาทไม่จัดการพวกมัน นั่นก็เท่ากับฝ่าบาทอกตัญญู

“เจ้าเด็กนี่ ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่เจ้ารู้จักคำว่าขลาดกลัว?” หลี่ยวนแค่นหัวเราะออกมาอย่างขบขัน

“ไม่ๆ ไท่ซ่างหวง ผู้น้อยมีความคิดอย่างหนึ่งกับท่าน… ไม่ๆ ท่านอย่าเพิ่งเข้าใจผิด ผู้น้อยได้ยินคำพูดของท่านเมื่อครู่ ถึงเพิ่งเกิดความคิดอันอาจหาญนี้ขึ้นมาต่างหาก”

หลี่ยวนจ้องมองคุณชายสามเฉิงที่กำลังพ่นน้ำลายแตกฟองอยู่ตรงหน้าอย่างอึ้งงัน รู้สึกอยู่ตลอดว่าไอ้เด็กนี่ไม่น่าหวังดีแน่ จึงเริ่มถกแขนเสื้อขึ้นทำท่าจะเปิดฉากลงไม้ลงมือ