บทที่ 1500 เสด็จปู่ของเจ้าคิดจะถีบข้า โชคดีที่ข้าเผ่นเร็ว

หลี่ยวนอดไม่ได้ที่จะส่งเสียงฮึดฮัดอย่างขัดใจ ทว่ายังดีที่หลี่หมิงต๋าผู้เฉลียวฉลาดคอยพูดจาหยอกล้อเจื้อยแจ้ว จึงช่วยคลี่คลายศึกชิงความโปรดปรานของผู้เฒ่าทั้งสองลงได้ในที่สุด

คนในครอบครัวทั้งรุ่นใหญ่รุ่นเล็กนั่งกินเค้กไปพลาง ฟังเจ้าตัวน้อยอย่างหลี่หมิงต๋าพูดจ้อไปพลาง ลมหนาวเหน็บนอกตำหนักไม่อาจพัดพาความอบอุ่นภายในห้องให้จางหายไปได้แม้แต่น้อย

เฉิงชู่ปี้เผ่นแน่บออกมาจากวังหลวง พลางขบคิดไปมา รู้สึกว่าตนควรไปหาผู้ช่วยสักคนเสียแล้ว