บทที่ 1512 ความสิ้นหวังและความอับอายขายหน้าจนแทบแทรกแผ่นดินหนี

รอยยิ้มบนใบหน้าของหลี่เค่อค่อยๆ แข็งค้าง ในใจคล้ายมีฝูงสัตว์ประหลาดนับพันตัวกำลังถ่มน้ำลายรดใส่เขาพลางประสานเสียงสบถด่าเชี่ยกันระงม

ถึงขั้นกระดากอายจนอยากจะเอานิ้วเท้าจิกพื้นให้ทะลุ ขุดสุสานชินอ๋องขึ้นมาสักหลัง แล้วมุดตัวเข้าไปนอนหลับตาตายอย่างสงบเสียเดี๋ยวนี้

พอหวนนึกถึงว่าเมื่อครู่ตนยังคิดว่าจะคุยถูกคอกับบรรดาปรมาจารย์ด้านสถาปัตยกรรม ‘ต่างแดน’ เหล่านี้แท้ๆ