บทที่ 1519 ไม่รู้เหมือนกันว่าหลายปีมานี้น้องจือเจี๋ยเคยได้รับเบี้ยหวัดสักกี่ครั้ง

ฉู่สุ่ยเหลียงมองแม่ทัพใหญ่เฉิงที่ปรี่เข้ามาตรงหน้าด้วยสีหน้ายิ้มแย้มกวนประสาท พลางทำหน้าดำคร่ำเครียด

“แม่ทัพใหญ่เฉิงโปรดสำรวมด้วย ท่านเป็นถึงขุนนางผู้ใหญ่ในราชสำนัก”

แม่ทัพใหญ่เฉิงลูบเคราดกหนาแข็งดั่งเข็มเหล็ก ยิ้มร่าพลางกวาดสายตามองฉู่สุ่ยเหลียงผู้ผอมแห้งและเตี้ยกว่าตนอยู่เกือบครึ่งศีรษะ