บทที่ 155 ข้าไม่ใช่… ไม่ได้อยู่ในช่วงเริ่มเจริญเติบโตเสียหน่อย

หลังจากทายาเสร็จสิ้น เฉิงชู่ปี้นั่งหลังตรง เขาสัมผัสได้ถึงสายตาคู่สวยประหนึ่งตะขอเกี่ยวที่คอยจ้องมองตนไม่วางตา จึงบิดคอไปมาอย่างรู้สึกกระอักกระอ่วน

"นี่แม่นางอู่ ท่านช่วยเลิกจ้องข้าเสียทีได้หรือไม่ ท่านทำเช่นนี้แล้วข้ารู้สึกไม่เป็นธรรมชาติเลย"

อู่เม่ยจึงยอมเบือนสายตาหนีอย่างเสียไม่ได้ แม้เฉิงชู่ปี้จะปฏิเสธ แต่เธอกลับรู้สึกว่ามีพิรุธ กลอนที่กินใจและสามารถนำมาใช้ในชีวิตประจำวันได้คล่องปากเช่นนี้ อีกไม่นานย่อมต้องเลื่องลือไปทั่วฉางอานเป็นแน่