บทที่ 1557 สมกับเป็นผู้สืบทอดวาสนาทางบุ๋นของตระกูลเฉิงจริงๆ…

เฉิงชู่ปี้กวาดสายตามองไปรอบๆ อย่างพินิจพิเคราะห์ คำพูดของหลี่เค่อนั้นจริงแท้ทีเดียว แถวสะพานป้าเฉียวสมัยฮั่นนี้ จะหาที่ไหนราบเรียบไปกว่าบริเวณรอบศาลาหลังนั้นคงไม่มีอีกแล้ว

ที่อื่นใช่ว่าจะไม่มีลานราบ ทว่าล้วนคับแคบเกินไปทั้งสิ้น ขบวนประโคมดนตรีของเขาใหญ่โตแทบจะเทียบชั้นกับวงออร์เคสตราอยู่รอมร่อ ขืนไปจัดแถวสูงๆ ต่ำๆ เป็นชั้นตามเนินดินเหมือนภาพทิวทัศน์ก็ใช่ที่

พี่รองเฉิงชู่เลี่ยงลูบเคราดกหนาพลางหันมาตะโกนเรียกเฉิงชู่ปี้