บทที่ 1597 เปิดโลกทัศน์ของเถ้าแก่ข่งต่อใบไม้มหัศจรรย์แห่งแดนบูรพาอีกครั้ง

หลี่เต๋อเจี่ยงฟังแล้วหน้ามืดครึ้มเป็นแถบ แต่กลับจนปัญญาจะเถียง จะว่าไปเขาก็ไม่เคยคิดถึงเรื่องพรรค์นี้มาก่อนจริงๆ นั่นแหละ

แต่ว่า ไอ้เจ้าคุณชายสามเฉิงนี่พูดจาน่าเกลียดอะไรเบอร์นั้น แม่งเอ๊ย ใครหน้าตาหล่อเหลางดงามกัน… อืม ทว่าพูดก็พูดเถอะ

ในบรรดาพี่น้องบ้านเขา ตนเองนี่แหละที่นับว่ารูปงามองอาจที่สุด เป็นที่รักใคร่เอ็นดูของท่านพ่อท่านแม่ที่สุด