บทที่ 162 ดังนั้น ฝ่าบาทตัดทิ้งไปเถอะจะดีกว่า

ใบหน้าที่บึ้งตึงหมองหม่นมาหลายวันของหลี่ซื่อหมิน ในที่สุดก็ปรากฏรอยยิ้มอย่างโล่งอก "ฮองเฮาเพิ่งจะฟื้น ข้าไม่พูดมากความแล้ว ต้องรีบไปช่วยงานต่อ"

เขารับกาน้ำกับชามมา แล้วสาวเท้าก้าวยาวจากไปโดยไม่หยุดชะงัก

ผู้คนนอกตำหนักต่างก็รู้สึกราวกับยกภูเขาออกจากอก