บทที่ 1633 พี่สามเฉิงหน้าหนาขนาดนี้ ไม่กลัวคนอื่นหัวเราะเยาะหรอก

หลี่ซื่อหมินลากฝีเท้าอันหนักอึ้งกลับมาถึงตำหนักกานลู่ ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนแผ่บนตั่ง ไม่ยอมขยับเขยื้อนกายอยู่นานสองนาน

จ้าวคุนรู้กาลเทศะจึงแอบถอยออกไปอย่างเงียบเชียบ เพียงไม่นาน ภายในตำหนักก็มีเสียงกรนดังแว่วออกมาเป็นระลอก

จ้าวคุนยืนอยู่นอกตำหนักพลางส่ายหน้าทอดถอนใจ การประชุมราชสำนักในวันนี้ บั่นทอนทั้งสมองและเรี่ยวแรงของฝ่าบาทไปไม่น้อยจริงๆ