บทที่ 1639 หน้าหนาฉาวโฉ่พอกันทั้งคู่ อืม… สมแล้วที่เป็นพ่อลูก

เมื่อเห็นท่านพ่อยิ้มพลางหันมาโบกมือให้ก่อนจะสาวเท้าก้าวออกจากตำหนักกานลู่ไป หลี่หมิงต๋าก็หันขวับกลับมา นัยน์ตากลมโตเป็นประกายระยับจับจ้องไปยังท่านแม่

ฮองเฮาจั่งซุนเห็นสายตาของลูกสาวที่เปี่ยมไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นจนล้นปรี่ ก็ยกมือกุมหน้าผากด้วยความปวดหัวทันควัน

"โอย แม่ปวดหัว รู้สึกไม่ค่อยสบายตัว คงต้องนอนพักสักประเดี๋ยว…"