บทที่ 1665 ตระกูลฟางผู้สืบทอดกวีและตำราเช่นเรา เหตุใดจะอวดโฉมไม่ได้

“ท่านพี่ ช่วงนี้ท่านขยันฝึกพู่กัน ฝีมือช่างเชี่ยวชาญขึ้นทุกวัน ไผ่หมึกต้นนี้ดูราวกับจะหลุดออกมาจากภาพวาดอย่างไรอย่างนั้น”

เมื่อเห็นฮูหยินลู่มีท่าทางตาเป็นประกาย ท่านอัครเสนาบดีฟางก็ลูบเครายาว ยิ้มกริ่มจนตาหยีเป็นเส้นขีด

“ฮ่าๆ… ฮูหยินชมเกินไปแล้ว ข้าเองก็รู้สึกว่า อื้มๆ ทุกครั้งที่ลงพู่กัน ล้วนมีความก้าวหน้าขึ้นไม่น้อย…”