บทที่ 1667 ลองดูให้ดีๆ ได้เวลาที่ลูกหลานทั้งสองตระกูลของพวกเจ้าจะได้สืบทอดวิชาความรู้กันเสียที

ฟังบุตรชายในไส้พล่ามไม่หยุด หลี่เค่อซือก็ถอนหายใจอย่างจนปัญญาพลางยกมือลูบหน้า

"เฮ้อ… ช่างเถอะ เจ้าอยากไปก็ไป ข้าจะไปคุยเรื่องขอลาหยุดกับท่านแม่ทัพใหญ่เซวียให้ทีหลัง"

"แต่จำไว้ ไปถึงแล้วห้ามทำอะไรเกินหน้าเกินตาเด็ดขาด เรื่องที่ต้องออกหน้ารับหน้าเสื่อก็ปล่อยให้คนอื่นเขาทำไป หากเจ้ากล้าก่อเรื่องวุ่นวายขึ้นมา คอยดูเถอะว่าข้าจะเลาะหนังเจ้าอย่างไร"