บทที่ 167 เอาคนไปเปรียบกับหมา ระวังข้าจะถีบเจ้าให้!

“หุบปาก” เฉิงชู่ปี้ตอกกลับอย่างหงุดหงิด เขารำคาญที่สุดเวลามีคนมากวนสมาธิขณะผ่าตัด จากนั้นก็ตะโกนถามคนข้างนอก “ผ่านไปนานเท่าไรแล้ว”

“หนึ่งเค่อ” กลับเป็นเสียงของท่านลุงหลี่ที่ตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว เห็นทีอีกฝ่ายคงจ้องเวลาตาไม่กะพริบเป็นแน่

“หนึ่งเค่อ…” เฉิงชู่ปี้เอียงคอมองหลางเจี้ยงหลิวที่นอนหลับนิ่งราวกับหมูตาย