บทที่ 1673 องค์หญิงเกาหยางผู้เป็นดั่งเพียงพอนอวยพรปีใหม่ไก่

“พี่ชู่ปี้ ท่านเล่นพิเรนทร์อะไรเนี่ย มัดขาน้องแบบนี้มันใช่เรื่องไหม?”

เฉิงชู่ปี้ปล่อยให้หลี่เค่อที่หน้าดำคร่ำเครียดก้มหน้าก้มตาแกะสายรัดนิรภัยหนังต่อไป ส่วนตนเองก็เอ่ยสั่งสอนด้วยความหวังดี

“น้องรัก เจ้าอย่าลืมสิว่าเจ้าบาดเจ็บสาหัสปางตาย จนถึงตอนนี้เพิ่งพักรักษาตัวได้ไม่กี่วัน