บทที่ 1683 ยังไม่ทันได้เปิดศึกกับวงการวรรณกรรมจงหยวน พวกเราก็ห้ำหั่นกันเองเสียแล้ว

ต่อไปคิดจะเล่นตุกติกก็คงยากขึ้นทุกที เช่นนั้นจะทำอย่างไรได้? หนทางที่ดีที่สุดย่อมเป็นการปล่อยมือ ในเมื่อเป็นเช่นนี้ การนำมันมาแลกเปลี่ยนผลประโยชน์ ก็ไม่ต่างอันใดกับการเอาสินค้าใกล้หมดอายุมาเลหลังเทกระจาดให้ผู้ซื้อ เป็นหลักการเดียวกันแท้ๆ

เจิ้งเอ้อร์เหล่าเหยียมองชุยลั่วหยางผู้นี้ ในสายตาเขาภาพลักษณ์ของอีกฝ่ายพลันกลายเป็นยอดกุนซือถือพัดขนนก สวมหมวกผ้า ดูเปี่ยมภูมิปัญญาล้ำลึกขึ้นมาทันตาเห็น

สมองระดับนี้ เหนือชั้นกว่าสุนัขเฝ้าบ้านอย่างตน… ถุย! เหนือกว่าคนเฝ้าบ้านอย่างตนไปไกลโข