บทที่ 1687 อย่าให้เจ้าใหญ่ของอี้กั๋วกงถูกเอ้อร์หลางของเอ้อกั๋วกงข่มลงไปได้

สุ้มเสียงดรุณีน้อยที่ทั้งใสกังวานและอ่อนหวาน ช่วยให้เหล่าบุรุษร่างยักษ์ผู้หยาบกระด้างที่กำลังจะเปิดศึกตะลุมบอนพลันสงบลงได้ในที่สุด

หนิวเหว่ยถัวปาดเหงื่อไคลบนหน้าผาก พลางผลักสหายสองคนที่แทบจะบีบคอกันตายให้แยกออกจากกันด้วยความระอาใจ

เขาหันไปคารวะเกาหยางผู้สวมชุดชาวหูแต่งกายเยี่ยงบุรุษ